Prick, müzikteki tiyatro unsurlarını endüstriyel punk ile harmanlayarak Cadılar Bayramı için mükemmel bir atmosfer yaratıyor.
Prick, müziğinde tiyatro unsurlarını endüstriyel punk ile birleştirerek Cadılar Bayramı için mükemmel bir atmosfer yaratıyor. Kevin McMahon’un liderliğindeki grup, Trent Reznor’un prodüktörlük katkılarıyla dikkat çekiyor. Reznor, Prick’in ilk albümünde yalnızca dört parçanın prodüktörü olarak geçse de, müziğin genelinde izleri belirgin şekilde hissediliyor.
Prick’in Tiyatral Tarzı
McMahon, içindeki tiyatro çocuğunu bastırmadan, şarkılara T. Rex tarzında bir gösteriş katıyor. Prick, gotik müziğin doğasında bulunan teatral unsurları, Nine Inch Nails’in yapmadığı bir şekilde kucaklıyor. Albümün açılış parçası ‘Communiqué’, basit punk riffleri ve elektronik dokunuşlarla dolu bir enerji sunuyor. McMahon’un vokalleri, zaman zaman müzikal bir dilden esinlenmiş yarı konuşma tarzından, Al Jourgensen tarzı çığlıklara geçiş yapıyor. Bu, Reznor’un daha sonra With Teeth albümünde yeniden ele alacağı bir prodüksiyon prototipi gibi görünüyor.
Albümdeki Dikkat Çeken Parçalar
Albümün ikinci parçası ‘Riverhead’, Reznor’un etkilerini tam anlamıyla ortaya koyuyor. Bu parçada vokal melodileri, Bowie’nin Outside ve Earthling dönemlerini andırırken, gitarlar Broken EP’deki dijital tınılarla dolup taşıyor. Üçüncü dakikada gelen breakdown ise, katmanlı elektronik davullar ve mekanik akorlarla yavaşça yükseliyor. Bu bölüm, Downward Spiral veya The Fragile albümlerinin B yüzlerinden birine ait olabilirmiş gibi hissettiriyor.
Prick’in şarkılarındaki bu zengin prodüksiyon anları, genellikle ‘Tough’ parçasının dağınık garaj-punk girişiyle hemen alt üst ediliyor. İşte bu anlar, Prick’i çekici kılan unsurlardan biri. Ciddiyetle dolu bir albüm olmasına rağmen, kendini fazla ciddiye almıyor. McMahon, şarkılarında eğlenceli ve cesur bir yaklaşım sergiliyor. ‘Other People’ parçasında, ‘Pembe iç çamaşırı, mavi iç çamaşırı, sarı iç çamaşırı. Burnuna saracağım, oh iç çamaşırı’ gibi eğlenceli sözler kullanıyor.
Albümdeki en bilinen parça ise ‘Animal’. Bu parçanın video klibi, MTV’de belirli bir süre yayınlanmıştı. ‘Animal’, ‘Closer’ parçasındaki geri dönüşmelere benzer melodik örnekler içeriyor ve benzer bir lirik tema izliyor. Ancak ‘Closer’ slinky disco tarzında ilerlerken, ‘Animal’ tamamen ham bir arzu ile dolu. ‘I Apologize’ ise albümdeki en dağınık parça olarak öne çıkıyor. İlk kısmında garip bir vurmalı çalgı ile McMahon’un etkisiz vokalleri yer alıyor. Ardından hızlıca yeni dalga tarzında bir bölüme geçiyor ve hemen ardından sert rock tarzında bir koro ile devam ediyor.
Prick’in kendi adını taşıyan albümü, 90’ların endüstriyel müzik akımları ile birçok ortak noktaya sahip. Ancak McMahon, çağdaşlarının çoğundan daha fazla eğlendiğini hissettiriyor ve bu durum albümü diğer Nine Inch Nails benzerlerinden daha yukarıya taşıyor. Prick, Apple Music, Spotify, Qobuz, Deezer ve YouTube Music gibi birçok büyük müzik platformunda dinlenebilir.
Kaynak: The Verge
