Barınma önceliği modeli, sokakta yaşayan bireylerin kalıcı konutlara geçişini sağlıyor. Bu yaklaşım, İngiltere’de önemli değişikliklere yol açtı.
Barınma önceliği modeli, bireylere yaşamlarındaki diğer sorunlarla yüzleşmeden önce kalıcı bir ev sunarak etkileyici sonuçlar elde ediyor. Bu model, İngiltere’nin sokakta yatanlara yönelik yeni yaklaşımının temelini oluşturuyor.
2022 yılında Plymouth’ta evsiz kalan Michael, ihtiyaç duyduğu desteği bulmakta zorluk çekti ve Londra’ya gelme kararı aldı. Başkentteki ilk haftasında, bir uyku tulumu bile olmadan kaldırımda uyudu. Ardından, Ulusal Galeri’nin yanındaki The Connection at St Martin-in-the-Fields adlı evsizlik yardım kuruluşundan bahseden insanları duydu ve oraya gitmeye karar verdi.
Barınma Önceliği ile Yeni Bir Başlangıç
Michael, sokaklarda ve geçici barınma yerlerinde yaşadıktan sonra, nihayetinde Birleşik Krallık hükümetinin Sokakta Yatanlar için Konaklama Programı aracılığıyla bir yer edindi. Ancak bu konaklama süresi sınırlıydı ve kiralama süresi sona ererken belirsizlik yeniden baş gösterdi. Daha sonra, The Connection’ın Barınma Önceliği yaklaşımının bir versiyonu olan Solo Homes hakkında bilgi aldı. Michael, bir destek çalışanı olan Gen ile eşleştirildi ve birkaç hafta içinde bir daireyi ziyaret edip kira sözleşmesi imzaladı. Kira, sosyal yardımlarıyla ödenirken, yardım kuruluşu onun bakım ihtiyaçlarının maliyetini, ruh sağlığı desteği de dahil olmak üzere karşılamaya başladı.
Gen, Michael’ın yerleşmesine yardımcı oldu ve ruh sağlığı desteğine erişimini sağladı. Michael, evi kendine ait hale getirmeye başladı ve hatta bazı mobilyalarını kendisi yaptı. Yıllarca süren belirsizlikten sonra, sonunda kalabileceği bir yere sahip olduğunu hissetti. ‘O günden beri harika gidiyor,’ diyor. O günden beri sokaklara geri dönmedi.
İngiltere’de Evsizlikle Mücadele Yaklaşımları
Michael’ın deneyimi, İngiltere’nin sokakta yatanlara yönelik yaklaşımında çok daha büyük bir değişimin parçası. Ağustos ayında hükümet, sokakta yatan herkese Noel öncesinde sokaktan çıkma yolu sunmayı hedefleyen 442 milyon sterlinlik bir program açıkladı. Bu program, uzun süre evsiz kalanlar için kalıcı konut seçeneklerini de içeriyor. Önümüzdeki üç yıl içinde 1.000’den fazla kalıcı evin sağlanması bekleniyor ve bu evler yoğun destekle birlikte sunulacak. Program, Barınma Önceliği modelinden daha geniş bir çerçeveye sahip olsa da, hükümetin rehberliği, uzun vadeli konut teklifinin Barınma Önceliği ilkelerine dayanacağını belirtiyor.
Barınma Önceliği yaklaşımı, evsizlikle ilgili geleneksel düşünceyi tersine çeviriyor. Bir kişinin, kalıcı bir eve geçmeden önce, geçici barınma yerlerinde ve yurtlarda ilerlemesi gerektiği düşüncesinin aksine, Barınma Önceliği, adından da anlaşılacağı gibi, konutla başlıyor. Bireylere kendi evleri sunulurken, bir destek çalışanı ihtiyaç duydukları hizmetlere erişmelerine yardımcı oluyor. Önemli olan, bu evde kalmanın tedavi kabul etme veya belirli aşamalara ulaşma şartına bağlı olmamasıdır. Destek, ruh sağlığı hizmetleri, uyuşturucu ve alkol tedavisi, sosyal yardımlar hakkında danışmanlık veya aile ve toplulukla yeniden bağlantı kurma gibi çeşitli alanlarda olabilir.
Bu yaklaşım, bir kişinin nerede uyuyacağı konusunda endişe duymadığı zaman iyileşmenin daha ulaşılabilir hale geldiği prensibine dayanıyor. Londra’da sokakta yatanlarla çalışan ruh sağlığı uzmanı Costanza Barbieri, bu durumun bir kişinin çevresi ile iyilik hali arasındaki ilişkiye dair daha geniş bir düşünce değişimini yansıttığını belirtiyor. ‘İstikrarlı konut önceliklendirildiğinde, acil servisler, acil durum hastaneleri ve ceza adaleti sistemine olan baskının azaldığını görüyoruz’ diyor.
Yıllar içinde biriken kanıtlar, bu yaklaşımın özellikle uzun süre sokakta kalan ve ruh sağlığı sorunları, madde bağımlılığı, travma veya ceza adaleti sistemiyle teması olan bireyler için etkili olabileceğini gösteriyor. 2018’de hükümet, Büyük Manchester, Liverpool ve Batı Midlands’ta büyük Barınma Önceliği pilot projeleri finanse etti ve nihayetinde 1.000’den fazla kişiye destek sağladı. Araştırmacılar tarafından bir yıl boyunca takip edilen grup içinde, altı ay sonra %84’ü uzun vadeli konutlarda yaşıyordu ve bu oran 12 ay sonra %92’ye yükseldi. Programa katılmadan önce %86’sı güvensiz veya istikrarsız koşullarda yaşıyordu. Araştırmacılar ayrıca ruh sağlığı ve iyilik halindeki iyileşmeleri kaydetti. Katılımcıların kendilerini sık sık veya her zaman yalnız hissettiklerini belirtenlerin oranı, ilk yıl içinde %35’ten %16’ya düştü, GP kaydı ise %60’tan %92’ye yükseldi. Ayrıca, bildirilen antisocial davranışlarda ve ceza adaleti sistemiyle temaslarda azalmalar görüldü.
İstikrarlı konut, her sorunu anında çözmedi. Bir yıl sonra, araştırmacılar genel uyuşturucu kullanımı veya alkol bağımlılığında istatistiksel olarak anlamlı bir azalma bulamadı, istihdam oranı da düşük kaldı. Programın birkaç yıl sonrasında, birçok katılımcı hala zorluklarla karşı karşıyaydı.
Kaynak: Positive News
